
Dąb
Quercus roburKlasyk pracowni. Twardy, trwały, z wyraźnym rysunkiem słojów i promieni. Najczęściej olejowany, żeby zostawić fakturę pod palcami.
- Twardość
- Kolor
- miodowy, z czasem ciemnieje
- Najlepsze do
- blaty stołów, schody, drzwi, biurka
Drewno
Każdy gatunek ma swój charakter: twardość, kolor, sposób, w jaki starzeje się i pachnie. Kilka słów o tych, które najczęściej trafiają do pracowni.

Klasyk pracowni. Twardy, trwały, z wyraźnym rysunkiem słojów i promieni. Najczęściej olejowany, żeby zostawić fakturę pod palcami.

Dąb, który leżał w wodzie lub torfie. Garbniki i żelazo barwią go na ciemno na wskroś. Rzadki, kapryśny w obróbce, jedyny w swoim rodzaju.

Sprężysty i jasny. Dobrze znosi gięcie, pięknie się szczotkuje — słoje wychodzą jak relief.

Deski ze stodół i szop. Miękkie drewno, ale stare, gęste słoje i patyna, której nie da się podrobić.

Szlachetne, ciemne drewno do wnętrz, w których dąb byłby za jasny.

Naturalnie odporny na wilgoć. Bez impregnatu z czasem robi się srebrny — z klasą.

Lekkie drewno konstrukcyjne — tam, gdzie liczy się przekrój, nie faktura.
Złóż stół w konfiguratorze i porównaj gatunki na podglądzie — albo po prostu napisz, jakie wnętrze ma dostać ten mebel.